224

این یک اعتراف نامه است :

1. تازگی ها از بی نوبتی خوشم آمده . از این که توی صف نایستم . از این که آن آقای مسئول ، نمی دانم از کجا مرا می شناسد و کارتم را بی معطلی از زیر شیشه می گیرد و می گذارد برای اقدام . نمی دانم آن قسمت از مغزم که مسئول رعایت نوبت بوده است چرا اینهمه خسته شده و به پشت خوابیده و دارد سوت می زند و می خندد.

2. بگویند به چیت می نازی؟ می گویم به «بی حاشیه بودنم!» من قلب و فکر خلوتی دارم . در ارتباط با کسی از آن چه در عموم تعریف میشود فراتر نمی روم . به تلفن های بی وقت و خنده های مشکوک و رنگ چشم این یکی و بوی عطر آن یکی کار ندارم . جواب سوال های نامربوط را نمی دهم . حرف اضافه را تا حد امکان دور می ریزم . یعنی هیچ وقت نخ نمی گیرم و نخ نمی دهم . (شُکر ِ خدا)

3. وقتی قهر می کنم غیر قابل تحمل می شوم .

4. در نگه داشتن آدم ها برای خودم به غایت ناتوانم . من کمی زودتر یا کمی دیرتر ، در هر حال خسته می شوم و به تنهایی ام باز می گردم .