نامه های فیروزه ای را می اندازم توی حوض
گفتم که بعد از آن همه دل ها که سوختی
کس می خورد فریب تو؟!
گفتا هنوز هم...!
|رهی معیری
پ.ن1: نه!من تمام مدت غمگین نیستم... شادی های جَسته گریخته هم دارم...حتی خنده های با صدای بلند... ولی توی این روزها به این فکر میکنم که واقعا چیزی برای رسیدن وجود نداره... هیچ حالتی از زندگی نیست که بهش برسی و احساس کنی «خودشه!همینه!».
پ.ن2: این بیت شعر رهی معیری دیشب افتاده بود توی زبونم... بعد از گفتن «هنوز هم...» صدای خنده های کسی رو میشه تصور کرد...تا به حال کسی به اندازه ی من به شخصیت های توی شعرا فکر کرده(؟)
برچسب:
نویسنده: فاطمه رادمنش