نامه های فیروزه ای را می اندازم توی حوض
کاش اون راز عجیبی که توی این جهان هست قبل از این که از اینجا بریم واسمون رو بشه... همه ی چیزهایی که این مدت از راه رسیدن و منو توی ناباوری گذاشتن بهم میگن که یه نظم عجیب غریبی برقراره...نظم؟ نمیدونم... نمیتونم واسش اسم بذارم... حتی هنوز اونقدر باهاش آشنا نیستم که خودم واسش کلمه بسازم... اما دارم احساسش میکنم... احساسش میکنم و لبخند میزنم و حالم خوبه.
انگار اون لایه هایی از وجودم که خاک گرفته بودن ، به من برگشتن تا روز به روز بیشتر خودمو به یاد بیارم...
+زمین دور ِ تو میگرده ، زمان دست تو افتاده...
برچسب:
نویسنده: فاطمه رادمنش