221

دیروز رفتم دیدن ِ پاییز . دیروز ظهر . وقتی بچه مدرسه ای ها تعطیل شده بودن . بگم پاییز دیروز منو گرفته بود و دلم داشت همه چیز رو به یادم میاورد یا بگم وقتی پاهام رو به عمد میذاشتم روی برگای زرد ِ خواسته نشده از طرف درخت ، سعی داشتم فکر کنم روزی که منم دست پسرمو بگیرم و موهاشو به هم بریزم و با هم از اولین روز مدرسه حرف بزنیم ، حتما حال ِ محزون ِ بی درمون ِ این روزام ، رفته که بره ...

دیروز غروب وقتی رسیدم خونه و کفشامو از توی پاهای داغم کشیدم بیرون تصمیم گرفتم زندگی رو از بالا ببینم . شاید چند متر پایین تر از جایی که خدا وایساده . اینطوری ممکنه دیگه از توی دسته ی آدمایی که ریز ریز رنج می کشن و همیشه یه خنده ی عادت شده ی سرتاسری روی صورتشونه خارج بشم.

من دارم پوست اندازی می کنم . متوجه ام .

+ توو ذهن ِ کوچه های آشنایی ؛ پُر شده از پاییز ِ تن طلایی.