211

از اون وقتا که خیلی کوچیک بودم و همه میگفتن صورتی رنگ ِ دخترونه س ، من از صورتی بدم میومد . مامانم خیلی خرت و پرت صورتی واسم خرید که منو بکشونه توی محدوده ی این رنگ ِ نازنازی ولی من هر بار با دیدن پیرهن و شلوار و دامن و جلیقه و روسری و گل سر و دمپایی های صورتی چین افتاد روی دماغم و پنچر شدم . الان فکر میکنم شاید بتونم بعد از سال ها دوری ، گاهی با احتیاط از کنار صورتی های ملایم ِ رو به سفید رد بشم ولی صورتی پررنگ؟مرگ بر او! من آبی دوست دارم . همه ی چیزای آبی در همه ی درجه های دلبرش . توی جعبه ی دوازده تایی ِ مدادرنگیام همیشه مداد کوچیکه آبی بوده . من توی ذهن آدمایی که باهاشون روزگار میگذرونم یه نقطه ی آبی ام . یه دختر ملایم با یه لیوان ِ سفالی آبی ، دیوان حافظ ِ آبی ، سجاده ی آبی ، تسبیح ِ آبی ، روسری آبی ، انگشتر نگین فیروزه ی آبی ، کفشای آبی! یه دختری که ممکنه دیر یا زود غرق بشه توی انبوه آبی ها.

پ.ن 1: میفرماد : در لباس ِ آبی از من بیشتر دل می بری/ آسمان وقتی که می پوشی کبوتر می شوم...

پ.ن 2: یه جفت کفش آبی دیشب خریدم که حس میکنم از بچگی توی خواب می دیدمشون . لا لا لا :)

پ.ن 3: یه حوض ِ آبی ....................................................................................................