نامه های فیروزه ای را می اندازم توی حوض
سعدی چو جورش می بری ، نزدیک او دیگر مرو! / ای بی بصر! من می روم؟ او می کِشد قلاب را !
سه چاهار شب پیش که رسیدم خانه و به غایت خسته بودم و فکر می کردم بعد از عوض کردن لباسم مستقیم بروم بخوابم ، نمیدانم چرا نشستم به سعدی خواندن! بعد کم کم یادم آمد که شعر می تواند در من اثر کند و شعر فاخر ، بیشتر.
برچسب:
نویسنده: فاطمه رادمنش