نامه های فیروزه ای را می اندازم توی حوض
امشب زده به سرم و دارم فکرای ژول ورنی میکنم... کاش من یه خارجی بودم . یه خارجی بی احساس! اما میتونستم توی خونه های ایرانی زندگی کنم چون نوع ساختمون سازی خارجیا رو دوست ندارم . میخواستم یه خارجی باشم که نگرانیام کمتر باشه ، دور و ورم پر از آدمای با داستان عشقی نباشه ، نخوام انگلیسیمو قوی کنم ، بتونم راحت بشینم مقالمو بنویسم ، تلفن رو بردارم و با متیو تماس بگیرم و ازش سوال بپرسم و اون بدون حسادت ِ علمی جوابمو بده . اون جا حتما از قبل یادمون داده بودن که وقتمونو هدر ندیم ، بیش از حد به چیزی فکر نکنیم ، حتما استاداش عصبیت نمیکنن ، مردُمش فرت فرت ناراحت نمیشن که بخوای چیزی رو واسشون توضیح بدی . اگه خارج بودم شاید میتونستم خیلی چیزارو زودتر فراموش کنم و به جاش به یه مهمونی برم . حتی شاید یه روزگاری اگه از کسی خوشم میومد راحت بهش میگفتم و اونم از دماغ فیل نمی افتاد پایین!
برچسب:
نویسنده: فاطمه رادمنش